Kültür ve İnsan

Siyasetname — Mon, 15 Mar 2010 13:40:22 +0000

Isaiah Berlin: Herder gibi ben de kozmopolitanlığı kof buluyorum. İnsanlar belli bir kültüre ait değillerse, gelişemezler. O kültüre karşı isyan da etseler, onu baştan sona değiştirseler de, yine de geleneksel akımın içindedirler. Yeni akımlar yaratılabilir; Batı’da Hıristiyanlıkla, Luther’le, Rönesans’la ya da romantik hareketle yaratıldığı gibi. Ama sonunda bunların hepsi aynı ırmaktan gelmedir, altta yatan bir merkezi gelenek vardır. O gelenek bazen, kökten değişmiş bir biçimde olsa bile, sağ kalabilir. Ama eğer bu gelenek ırmağı kurursa, örneğin toplumdaki kadın ve erkekler bir kültürün ürünleri değilse, aralarındaki yakınlık, akrabalık yoksa, bazılarına kendilerini biraz daha yakın hissetmiyorlarsa, bir anadili yoksa, bunun sonu, insani olan her şeyin kurumasına varır.

(Nathan Gardels’in Isaiah Berlin’le söyleşisinden – İş Bankası Kültür Yayınları’nın bastığı Yüzyılın Sonu isimli kitap içinde)

Aristo’nun Üstün İnsanı

Siyasetname — Wed, 25 Nov 2009 01:55:16 +0000

Kendini boşuna tehlikeye atmaz. Çünkü onu kaygılandıran pek az şey vardır. Ama önemli durumlarda hayatını bile seve seve verir. Bazı şartlarda, yaşamanın anlamı olmadığını da bilir.

İnsanlara yardıma koşar, kendisine yardım edildiğindeyse utanır. İyilik bağışlamak bir üstünlük belirtisidir. İyilik görmekse bir alçalmadır.

Kamu gösterilerine katılmaz. Sevdiği sevmediği ortadadır.

İnsanları ve nesneleri umursamadığından dürüst davranır, açık konuşur. Gözünde hiçbir şey fazla büyük olmadığı için, hiçbir şeye karşı da fazla hayranlık duymaz. Ancak dostuna karşı alttan alır, yoksa bu tür davranış bir köle özelliğidir. Garez nedir bilmez, olayları unutur, yürek incitecek şeyler üstünde durmaz.

Konuşmak için can atmaz. Övülmesi ya da yerilmesi onu ilgilendirmez. Düşman da olsa başkaları hakkında kötü konuşmaz, ancak o kişi kendi kendinin düşmanıysa iş değişir.

Ağır başlı davranır, sesi toktur, sözleri ölçülüdür; telaşlı değildir, çünkü pek az şey onu kaygılandırır, hiçbir şeye fazla önem vermediği için de hiddete kapılmaz. Cırtlak ses, acele adımlar, kaygı içindeki adama yakışır. Hayatın cilvelerini vakar ve sükûnetle karşılar, az sayıdaki askerini büyük bir savaş stratejisiyle yöneten usta bir general gibi, içinde bulunduğu durumdan elinden geldiğince yararlanır.

En iyi dost kendisidir, yalnız kalmaktan hoşlanır, erdemi ve yeteneği olmayan kişinin en büyük düşmanı ise kendisidir, yalnızlıktan o korkar.

Felsefenin Öyküsü – Will Durant

SİYASETNAME » Alıntı

Kültür ve İnsan

Aristo’nun Üstün İnsanı